http://www.youtube.com/watch?v=vLDazyvMMGw

Και τα δύο καταπληκτικά, αν και το αυθεντικό, μου αρέσει λίγο περισσότερο.

… με βάση αυτό που βλέπετε. Το καλύτερο σχόλιο κερδίζει!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΑΝ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ
ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Οικολογία: Κοινό μανιτάρι που κάνει την εμφάνιση του σε ελατοδάση κατά ομάδες, καλοκαίρι και φθινόπωρο.

Μορφολογία: Καπέλο με διάμετρο 8-12 (15) εκ., κυρτό αρχικά, κοίλο αργότερα, υγρό και λιπαρό με υγρό καιρό, με ωχροπορτοκαλιές, ροδινοπορτοκαλιές και πορτοκαλιές χρωματικές ζώνες. Έχει περίμετρο κυρτή για αρκετό διάστημα, ευθεία και κυματιστή στην ωριμότητα.  Τα ελάσματα του είναι πυκνά, λεπτά, διχαλωτά, πορτοκαλιά ή ροδινοπορτοκαλιά και ακουμπούν ή κατεβαίνουν στο πόδι. Πόδι με διαστάσεις 5-9*2-3 εκ., σχεδόν κυλινδρικό ή κωνικό, παραγεμιστό αρχικά, κούφιο αργότερα, με ωχροπορτοκαλί μυκήλιο στη βάση, ροδινοπορτοκαλί, υγρό, παχνώδες, συνήθως με λίγα βαθύχρωμα λακκάκια. Σάρκα λευκωπή, κρεμ, ροδινοπορτοκαλιά ή ωχροπορτοκαλιά, με ευχάριστη μυρωδιά φρούτου και απαλή γεύση που γίνεται λίγο στυφή αργότερα. Αν κοπεί, εκκρίνει ροδινοπορτοκαλί γαλακτώδη χυμό που μερικές φορές μεταχρωματίζεται μετά από αρκετό χρονικό διάστημα σε καφετί-κρασάτο.

Παρατηρήσεις: Το Lactarius Deterrimus απαντάται επίσης σε ελατοδάση και παράγει μικρότερα καρποσώματα με αμυδρές χρωματικές ζώνες στο πορτοκαλοπράσινο καπέλο, συνήθως χωρίς λακκάκια στο πόδι και με δυσάρεστη μυρωδιά.

Εδωδιμότητα: Φαγώσιμο.

Κλειδί ταυτοποίησης: Ο βιότοπος (ελατοδάση), οι ροδινοπορτοκαλιές ζώνες, η απουσία πράσινου χρώματος, τα λακκάκια στο πόδι και το ροδινοπορτοκαλί γάλα.

Λαϊκές ονομασίες: Καρότο, Καροτίνα, Κουμαρίτα.

ΠΡΟΣΟΧΗ:
Ο ασφαλής προσδιορισμός (ταυτοποίηση) των ειδών αποτελεί το κρισιμότερο σημείο στη συλλογή των αυτοφυών μανιταριών. Δυστυχώς δεν υπάρχει κανένας γενικός κανόνας διάκρισης των φαγώσιμων ειδών από τα δηλητηριώδη. Αντιθέτως υπάρχουν αρκετές λαϊκές δοξασίες, λανθασμένες και άκρως επικίνδυνες. Ο μόνος κανόνας που ισχύει γενικά για τη συλλογή μανιταριών, είναι αυτός που λέει, ότι μαζεύουμε για τροφή μόνο τα είδη, των οποίων τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα. Η παραμικρή αμφιβολία είναι λόγος απόρριψής τους.

Πηγή: 1000 ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Το εικονιζόμενο πτηνό είναι γεράκι. Φωτογραφήθηκε από αρκετά μεγάλη απόσταση (γι αυτό άλλωστε οι φωτογραφίες είναι αρκετά θολές). Πετάει ψηλά, έχει μάτι γερακίσιο και έχει τη δυνατότητα να επιτεθεί στη λεία του με ταχύτητα που αγγίζει τα 400 klm/h. Θα επανέλθω μελλοντικά με αναλυτικό post για γεράκια και σαφώς καλύτερες φωτογραφίες.

… θα μπορούσε να λέγεται ο κοκκινολαίμης. Μικρόσωμο πουλί, που συναντάμε κυρίως σε ορεινές περιοχές της Ελλάδας, τους καλοκαιρινούς μήνες και σχεδόν παντού τους χειμερινούς. Το κελάηδισμα του είναι χαρακτηριστικό. Δεν διαθέτει σε καμία περίπτωση την ποικιλία των ήχων του αηδονιού, αλλά ένα από τα κελαηδίσματα του, το θυμίζουν αρκετά.

Κάνει την εμφάνιση του σε χαμηλά υψόμετρα με τα πρώτα φθινοπωρινά κρύα, αρχίζοντας το κελάηδισμά του πριν το πρώτο φως της μέρας και σταματώντας το, αφού έχει νυχτώσει για τα καλά. Είναι αρκετά φιλικό και τολμηρό πουλί. Λατρεύει το ψάξιμο σε φρεσκοσκαμμένο χώμα για σκουλήκια, πράγμα που μπορεί να το κάνει να πλησιάσει άνθρωπο σε απόσταση αναπνοής.

Λαϊκές ονομασίες: τσιπογιάννης, τσιμπλογιαννάκι, τσικάκι, τσιπουργιάννης, κοκκινοτραχηλίτσα, ρούβελας κ.α. …

Από το πρόγραμμα εννοείται, εφόσον μιλάμε για κατασκήνωση, δεν μπορούσε να λείψει μάζωξη γύρω από φωτιά, ψητοί μεζέδες (λουκάνικα, μπριζόλες, χταπόδια και ψάρια που πιάσαμε), ούζο και ρακί (σ.σ. αρχικά ξενέρωσα που δε μπορούσα να βγάλω σταθερές φωτογραφίες, αλλά αποδείχτηκε ο καλύτερος τρόπος για να μη δημοσιεύσω πρόσωπα).

Το μενού θαλασσινών είχε ποικιλία ψητών ψαριών (Σηκιό, Ζαργάνα, Λαυράκια, Κέφαλο, Πέρκα και Ούγαινες) και χταπόδι… τα οποία συνοδέψαμε με ούζο (δεν έχουν φωτογραφηθεί όλα όσα προανέφερα).

Ήταν λίγες οι δύο μέρες … αλλά όπως πάντα τα ωραία κρατάνε λίγο.

Και η τελευταία φωτογραφία (απ’ το αυτοκίνητο) …

Οι πεταλούδες Swallowtail (μετάφρ: ουρά χελιδονιού) είναι μεγάλες και πολύχρωμες πεταλούδες που ανήκουν στην οικογένεια Papilionidae. Υπάρχουν πάνω από 550 είδη και παρόλο που η πλειονότητα των ειδών είναι τροπικά, πολλά είδη της οικογένειας αυτής βρίσκουμε σε όλες τις ηπείρους εκτός της Ανταρκτικής. Στην οικογένεια αυτή ανήκουν και οι μεγαλύτερες πεταλούδες του κόσμου, οι Birdwing Butterflies της Αυστραλίας.

Οι πεταλούδες αυτές έχουν κάποιες ανατομικές ιδιαιτερότητες, σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες. Μια αξιοσημείωτη διαφορά, είναι ότι η κάμπια από την οποία αναπτύσσονται διαθέτει ένα όργανο στο πίσω μέρος της κεφαλής της. Συνήθως κρυμμένο, το διχαλωτό αυτό όργανο μπορεί να βγει προς τα έξω, όταν η κάμπια απειληθεί ή το σώμα της δεχτεί πίεση, εκκρίνοντας μυρωδιές που περιέχουν τερπένιο (υδρογονάνθρακας). Οι πεταλούδες αυτές έχουν συνήθως ουρά διχαλωτή ουρά όπως τα χελιδόνια, από τα οποία παίρνουν και το όνομά τους.

Τις συγκεκριμένες πεταλούδες (ήταν 5 ή 6) τις είδα απ’ το μπαλκόνι μου να έχουν μαζευτεί στο λουλούδι  αυτό (δεν ξέρω πως λέγεται) και να πίνουν νέκταρ από τα άνθη του. Κατέβηκα με τη μηχανή να τις φωτογραφίσω, και μάλιστα ήταν πολύ πιο εύκολος στόχος απ’ ότι περίμενα, μιας και είχανε δώσει προσοχή στο φαγητό τους και μπορούσα να τις πλησιάσω αρκετά. Θα είχα τραβήξει πολύ περισσότερες φωτογραφίες εάν δε με πρόδιδε η μπαταρία.